POEDERRRRR......

POEDERRRRRRR, poeder poeder poeder poeder overal poeder...................
overal sneeuw, heerlijk genieten, Pulver, POWDER, veel sneeuw, heel veel sneeuw, gigantisch veel sneeuw, geen woorden voor :-) :-) :-) ....
allemaal heerlijk verse lichte poedersneeuw. Ik heb weleens in diepe poeder geskied, maar dit slaat alles !!!! fantastich, mangnifique, SUPER, poeder tot aan je nek (letterlijk!!!!), tijdens het skien zoveel sneeuw in je gezicht dat je niet meer kunt ademen, ongelooooooofelijk mooi, helaas voor iedereen die het mist.... volledig verhaal volgt later :-)
NB we waren in Lauchernalp met Michiel (Engelsman). Op de fotos zie je Italico en Sam.




Meer fotos http://picasaweb.google.nl/eelcovn/2009_03_25SkiBernerOberland#

Roadtrippin’ (part II)

Na Sesvenna heb ik een heerlijk luxe weekend doorgebracht in het Innsbrucker Hilton waar mijn (ex)collega’s na een week vergaderen voor het weekend skiën waren gebleven. In Axamer Linzum ca 30 min van Innsbruck is het lekker skiën. Dat kan ook niet anders want hier is zelfs 2 keer de locatie geweest voor de alpine wedstrijden van de Olympische spelen (ik had er ook nog nooit van gehoord…). Na Innsbruck ben ik richting Davos gereden om daar Frederike te bezoeken die daar in het NSAC Chalet zat om een groep beginnende toerskiërs (mede) te begeleiden. Onderweg richting Davos reed ik door St Anton (ik had de Arlbergpas genomen om het geld voor de tunnel uit te sparen J). St Anton lag er met een strak blauwe lucht en heerlijk witte pistes zo mooi bij dat ik het niet kon laten om een stop te maken om er een dagje te skiën (in Davos was ik tenslotte al 2 keer geweest…). Heerlijk als het was om weer eens in dit mooie gebied te skiën, had ik voor het eerst dit seizoen last van vermoeide benen. Zo’n 15 dagen achter elkaar skiën en de extra benodigde energie voor het toeren hadden blijkbaar z’n tol geëist. Gelukkig bleek er in het NSAC chalet in Davos (St Antonien) een bed over te zijn en hoefde ik niet zoals verwacht in mijn bus te slapen. Dat leverde na een gezellige maaltijd en avond met Frederike, Miriam Knepper, John van Giels en twee groepen toerskiers en freeriders een rustgevende nacht op. Omdat ik vanwege mijn moeie benen had besloten een dagje skiën over te slaan ben ik de volgende ochtend doorgereden richting Chamonix waar ik met Menno had afgesproken een dagje te gaan knallen op de piste. Aangekomen in Cham, bleek de Vagabond nog een plekje over te hebben tot vrijdag dus weer hoefde ik niet in de bus te slapen J. De kamer deelde ik met Bob die na een paar jaar accountancy in London z’n baan had opgezegd om lekker te gaan skiën. Wat een herkenbaar verhaal!!! Daarover konden we met elkaar natuurlijk de nodige ervaringen uitdelen tijdens een baar pints Guinness (het was tenslotte St Patricks Day…) Toch weer leuk dat je op deze manier altijd weer mensen tegenkomt.
De volgende dag zoals afgesproken met Menno geskied in een bloedheet Chamonix (16 graden met zon, o.a. in t-shirt op het terras gezeten). Om nog een beetje goede sneeuw te hebben, zijn we naar het hoger gelegen Grands Montets gebied gegaan. Op de pistes was het skiën erg goed want er waren weinig mensen maar naast de pistes was de sneeuw verschrikkelijk: stuiterend over ijsklompen gingen we hard naar beneden. Toch konden we het niet laten en hier en daar waren er nog een paar meters aangename sneeuw. Meteen maar met Menno afgesproken om begin april nog een paar dagen te gaan skiën (voordat ik naar Noorwegen vertrek). De volgende dagen zouden in het teken staan van een beetje rust gecombineerd met een broodnodig bezoek aan een wasserette en een opknapbeurt voor mijn ski’s en de gewenste (maar niet zo nodige J..) zoektocht naar een paar freeride skischoenen met minder flex dan mij huidige toerschoenen (excuus van de week om outdoor-gear te kopen in Chamonix: het is hier uitverkoop!!!!). Morgen komen Patrick, Italico en Paul om te komen freeriden met Michiel. Daar heb ik erg veel zin in hoewel het best moeilijk zal worden om nog ergens lekker sneeuw te vinden….

Sesvenna: wind, heel veel wind, maar ook poeder...

Nadat we Silvretta waren ontvlucht, zijn Caroline, Arend en ik de Reschenpas over gereden om naar en bij de Sesvenna hut net over de grens in Italië te toeren. Gelukkig was onze inschatting dat het er beter weer zou zijn, correct. Zon en een lawinegevaar van 2-3 beloofde veel goeds voor de komende dagen. Nog even een kaart kopen en op naar de hut. Het mooie weer ging helaas gepaard met een extreme föhn wind die door het dal recht in ons gezicht blies, want na een paar uur behoorlijk vermoeiend werd en ons allen behoorlijk irriteerde. Op de (Italiaanse) kaart zag de klim naar de hut er heel eenvoudig uit, maar eenmaal in het dal werd het uitzicht toch wel enigszins verstoord door een enorme rotswant aan het einde van het dal. Steeds ongeruster bleven we uitkijken naar waar we daar mogelijk langs konden met een "makkelijk stijgspoor". Na en korte navraag in een lokaal restaurant werd ons vermoeden bewaarheid dat we echt door die wand moesten gaan en boven de rotsen met touwen verder moesten. Mooi dat dat zo duidelijk op onze kaart had gestaan!!! Maar ja we wilden toch echt graag naar de hut en op de borden werd het als een wandeling aangegeven, dus toch maar verder... met enige tegenzin, klommen we steeds een stukje verder steeds klaar om te besluiten terug te keren, maar eenmaal bij de touwen, konden we het toch niet laten te proberen door het vrij steile sneeuwveld door te steken. Eenmaal boven aan dat veld was het nog maar een paar honderd meter tot de hut. Eindelijk we waren er!!! en eindelijk geen striemende wind meer om ons heen, maar daarvoor in de plaats een warme Stube een lekker biertje en lekker eten. In deze hut geen huttenruhe om 22:00 maar daarvoor in de plaats lekker doorgaan met Oostenrijkse apres ski muziek (het is hier tenslotte Süd-Tirol...). De volgende dag de Piz Sesvenna beklommen (nou ja tot de col want de klim naar de top hebben we vanwege dezelfde harde wind maar aan ons voorbij laten gaan) maar de afdaling was heerlijk in verse poeder. Die heerlijke ervaring hebben we nog verlengd door een extra topje te doen op de terugweg. Zoals we tegen de verbaasde Fransen zeiden die net wel de top hadden beklommen "we zijn hier om te skiën en niet om in ijzige wind over rotsen te klauteren". En dat hebben we zeker gedaan, kortom een topdag! Die avond kwam een hele groep nederlanders aan in de hut waaronder Floor en Leon die ik in Lapland had ontmoet en een hele groep klimmers uit klimhal Centraal. Na een lange nacht praten en bieren, was de volgende ochtend iets zwaarder dan normaal. Dit was voor mij de laatste dag waarop we weer een mooie klim en dito afdeling hebben gemaakt, op een manier dat ik naar het dal kon afdalen en Arend en Caroline makkelijk weer naar de hut konden klimmen. zij zouden nog 2 dagen blijven en ik ging op weg naar mijn volgende afspraak in Innsbruck om te gaan skiën met wat collega's die daar in het Hilton zaten... en nu maar hopen dat ik bij iemand op de kamer zou mogen logeren... :-)....

Silvretta: toeren bij lawinegevaar 4

Na het feest in Saalbach-Hinterglemm ben ik zondag ochtend afgereisd naar Kitzbühel om daar Arend en Caroline op te pikken die de nacht ervoor vanuit Nederland waren komen liften. Vanwege het verwachte slechte weer besloten we naar het redelijk overzichtelijke Silvretta gebied in de buurt van Ischgl te gaan. Het plan was om daar een tocht van hut naar hut te maken. Na een kort liftritje een kleine afdaling en een vrij makkelijke klim kwamen we aan bij de eerste stop de Heidelberger hut. Wat een luxe!!! 6 persoons kamers met een bankstel en warm water op de kamer. Eten a la carte en een skischoen hok met verwarming... Net een hotel en eigenlijk geen echte berghut vonden zowel Caroline als ik die meer de Franse en Zwitserse hutten zijn gewend waar je al blij mag zijn met één kraan waar koud water uit komt. Maar er zijn natuurlijk ergere dingen dan een beetje onverwachte luxe. De volgende dag stond de doorsteek naar de Jamtal hut op het programma. Na een mooie klim, werden we op de col en tijdens de afdaling getrakteerd op een stormachtige wind die sneeuw en ijs recht in ons gezicht blies. Naast een hoop ongemak, slecht zicht en heel langzaam skiën leverde dat bij Arend ook (lichte) bevriezingverschijnselen in het gezicht op. Erg interessant was ook de routekeuze van een Engelse berggids die met zijn klanten dezelfde tocht maakte. keer op keer verbaasden wij ons over zijn keuzes om in of direct onder steile ingewaaide sneeuwhellingen te lopen terwijl er volgens ons 3en vlakbij veel veiligere alternatieven waren. Weer een goede les dat je altijd zelf moet blijven nadenken en ook een berggids niet zomaar blind moet volgen (het feit dat de man geen enkel woord van het Duitse lawinebericht kon lezen bevestigde onze mening de volgende dag). De Jamtal hut is overigens zo mogelijk nog luxer dat de Heidelberger: ook hier warm stromend water, mogelijkheid om te douchen (daar sta je dan zonder zeep en handdoek...) en zelfs een indoor klim/boulderhal... Helaas kon al die luxe ons niet beschermen tegen het steeds slechter wordende weer. Door veel sneeuw en de storm zou het lawinegevaar de volgende dag best wel eens naar een hoge 3 of zelfs 4 kunnen stijgen waardoor onze mogelijkheden erg beperkt zouden worden. Als we zoals gepland verder zouden gaan naar de Wiesbadener hut, zouden we waarschijnlijk daar een paar dagen vast komen te zitten. Na driftig overleg met z'n drieën, de huttenwaard en berggids Robert (die van het ijsklimmen die ik toevallig in de hut tegenkwam), besloten we toch maar om de volgende dag terug naar de Heidelberger hut te gaan omdat we vanuit daar ook bij hoger lawinegevaar nog tochten konden maken en indien nodig ook nog naar het dal zouden kunnen afdalen. Die ochtend hadden we eindelijk weer mooi weer met een stralend zonnetje en relatief weinig wind. Hoewel we eindelijk tijdens de tocht van het mooie landschap konden genieten, gingen we bijna twijfelen aan onze keus om terug te gaan zo mooi was het weer. Die twijfels werden echter weggenomen toen we aan onze afdaling begonnen: opnieuw was het zicht verdwenen en mochten we op de tast afdalen naar de Heidelberger hut. Eenmaal daar aangekomen, konden op grond van informatie van de huttenwaard (minder sneeuw dan bij Jamtal en Wiesbadener hut, lawinegevaar 3 en goed zicht) een paar mooie tochten plannen die zelfs bij een hoog lawinegevaar (hoge 3) nog veilig zouden zijn. tevreden kropen we onze luxe bedjes in. Helaas verdween dat tevredene gevoel de volgende ochtend al snel. Het had die nacht toch heel veel gesneeuwd en met de wind erbij was het lawinegevaar gestegen tot 4 en het zicht was ook (weer) erg slecht. Na lange discussies over mogelijke alternatieven (in de hut blijven kaarten, afdalen en pisteskiën of ergens anders gaan toeren- maar waar dan?...) besloten we toch maar de afdaling te wagen om aan de zuidkant van de alpen te kijken of daar minder sneeuw was gevallen en dus het lawinegevaar gunstiger zou zijn. Onze planning was dat de afdaling naar Ischgl ongeveer 30 - 45 minuten zou moeten duren. het was immers een pad dat we af konden skiën. Helaas helaas, door de vele sneeuw, het feit dat we de eersten waren en dat het pad minder steil bleek te zijn dan we hadden ingeschat, was er van skiën geen sprake. Dit was zwaar door kniediepe sneeuw ploeteren en constant op de hellingen boven ons letten waar toch wel erg veel sneeuw in lag. Het onbehaaglijke gevoel werd ondersteund door de vele lawine-explosies die wij hoorden vanuit het skigebied van Ischgl waar men probeerde het gebied veilig te maken (maar liepen wij daar niet net onderdoor?....). door al; dit waren we bijna 3 uur onderweg en behoorlijk moe maar ook opgelucht toen we eindelijk beneden in Ischgl aankwamen. Daar snel de auto gepakt en over de Reschenpas naar het zuiden gereden waar we plannen hadden voor wat toeren bij de Sesvenna hut.

Feest in Saalbach Hinterglemm

De sneeuw is niet optimaal omdat het veel te warm is en ik in het veel te lage Saalbach Hinterglemm dus te kampen heb met een combinatie van regen, slush-sneeuw en ijzige pistes. Maar ja, dat valt in het niet bij die enorme kater die er ook nog bijkwam. Ik ben niet meer gewend om alcohol te drinken en zeker niet met een stel fgeestende ski-leraren. Juist ik was dus op bezoek bij een paar collega's van de anwärter cursus. Met Kim, Marcelle en Jorinde stappen in het Hinterglemmer Apres Ski paleis was erg gezellig maar ging dus ook gepaard met veel verschillende drankjes en een stekende koppijn plus duizeligheid de volgende ochtend/dag. Nou ja dan maar de eizige pistes de schuld geven en op tijd weer stoppen. Op deze manier lekker relaxed zoals een echte ski vakantie. Volgende week wordt weer hard werken als ik met Caroline en Arend ga toeren....

nog een keer ijklimmen

Sertig, een klein dopje bij Davos. Ik kende het als het eindpunt van de mooie maar moeilijke poeder tocht die ik mocht leiden tijdens de opleidingsweek voor toerski instructeur. Nooit gedacht dat ik daar zo snel weer zou zijn. Maar het was toch echt de locatie voor het weekend ijsklimmen dat Arno en ik hadden gepland. Ik had destijds zelfs de watervallen waarin we zouden gaan klimmen al gefotografeerd. De gids was deze keer Tommy, een gids die Arno kende van eerdere avonturen en een goede bekende van nog meer mensen die ik ken. Aardige vent die ons 2 met nog 2 anderen op een relaxte manier de bevroren watervallen opnam. Omdat na een ski val de schouder pijn deed die bij mij vroeger nog weleens uit de kom schoot en ijsklimmen precies de beweging nodig heeft die daar altijd de reden toe was, was ik niet helemaal zeker of ik wel mee zou doen. Omdat ik anders toch niet veel te doen had, ben ik toch maar meegegaan om het te proberen en gelukkig had ik geen last van de schouder. Ook deze keer was het erg leuk , maar ook deze keer was het opletten geblazen want het had vrij veel gesneeuwd (het dal van Sertig lag vol met spontane lawines) en het lawinegevaar bij ijsklimmen is niet te onderschatten. Je staat immers vast in het ijs van een waterval die daar hangt omdat er een geul is waar normaal een beek doorheen loopt. Zo’n geul heeft natuurlijk een geleidende werking voor lawines en dus zullen ze recht over je heengaan (als ze vallen). Maar goed dat we een berggids bij ons hadden, want de lawinegevaar werd maar al te duidelijk toen ik tijdens een voorklim werd opgeschrikt door een dreunend geluid alsof er een zware goederen trein aangereden kwam. Even later was ongeveer 200m naast ons het hele dal in een sneeuw wolk veranderd. Toen het sneeuw stof was gaan liggen, was te zien de er een enorm “Schneebrett” (een gebonden plak sneeuw die afscheurt) aan beide kanten van een bergrug naar beneden was gegleden. Gelukkig was dat niet boven ons afgegaan en er waren verder ook geen mensen in de buurt op dat moment, dus meer dan een goede waarschuwing was dat gelukkig niet. De 2de dag hebben we 3 touwlengtes door een couloir geklommen waarbij het laatste stuk erg zwaar was. Het was door Tommy al vloekend voorgeklommen (ook gidsen hebben het soms zwaar J…) en ik mocht er achteraan en tegelijk alle ijsschroeven loshalen. Mijn armen waren halverwege al verzuurd en ik moest me behoorlijk focussen om de schroeven niet uit m’n trillende handen te laten vallen. Na het nodige kreunen en zuchten kwam ik uiteindelijk toch boven waar bleek dat ik naast Tommy de enige was die er die dag zou komen (Arno was al eerder terug gegaan en de twee anderen kwamen niet over het laatste moeilijke stuk heen). Toch iets om een beetje trots op te zijn met mijn net-pas-beginner-af status… Op maandag heb ik Arno naar de trein in Davos gebracht en ben ik zelf doorgereden naar Oostenrijk om daar weer eens gebruik te gaan maken van mijn seizoenspas.

Skien in 4 valleien tegelijk

Les 4 Vallees in Zwitserland was mijn ski bestemming voor de week van 21 tot 28 februari. Ik kwam daar aan na een 7 uur durende rit met veel files van Gries naar Les Collons aan de uiterste oostkant van het gebied. ‘s Avonds in Verbier feesten zat er dus niet in, maar we hadden daarvoor wel een bijzonder groot en uiterst traditioneel ingericht (lees ouderwets met veel hout, schemerlampen en kleedjes op de toiletdeksels) appartement. Samen met Ewout, Arno Judith en Wouter hebben we daar goed gewoond en geslapen en heerlijk gegeten en gedronken. En geskied natuurlijk!!!. Aan het begin van de week had het behoorlijk gesneeuwd en later nam de zon de overhand, uitstekende condities dus. Alleen de eerste en de laatste dag heb ik m’n piste-skis aangehad, de overige dagen waren het de Coomba poederplanken die hun diensten leverden. Naast het mooie gebied met veel pistes waren de off piste ski-routes al snel gevonden. Daar hebben we zoveel van genoten dat het oorspronkelijke plan om ook nog een toertje te maken werd geannuleerd. Tussendoor mocht ik nog de skileraar uithangen door hier en daar wat tips en trucs te geven, maar al met al was het indrukwekkend waar met name Judith en Arno met hun 3 weken ervaring vlot skiend vanaf kwamen (en durfden). Een aantal behoorlijk uitdagende en steile off piste routes werden toch maar mooi meester gemaakt – al ging dat soms gepaard met enkele vloeken van Arno ;-). Omdat iedereen ook in wat lawinekunde is geïnteresseerd, heb ben we het tussendoor ook nog over sneeuwprofielen, kloptests en pieps zoeken gehad. Dat laatste hebben we ook nog in de praktijk geoefende in een testveld bij Verbier waar 15 pieps begraven liggen die je random kunt activeren. De dagen werden steevast afgesloten met een (paar) biertjes(s) bij de Tipi, een grote tipi tent op de piste boven ons dorp, waar om de dag live muziek werd gespeeld. Dat we ons eigen appartement hadden betekende ook dat we ‘s avonds zelf konden koken. Omdat ik al weer een tijdje van eten leef dat door anderen wordt gekookt was het zelf kokkerellen een welkome afwisseling. Ook dit was weer een geslaagde week die Arno en ik al op vrijdag beëindigden om door te reizen naar de volgende bestemming om daar te gaan Ijsklimmmen. Op het moment van vertrek kwam net Wouters broer met de familie binnen. Door alle drukte vergat ik dus meteen mijn laptoptas waar ik (gelukkig) achterkwam toen we al een behoorlijk stuk voorbij Sion waren gereden. Omdat je tegenwoordig als landloper in een buis natuurlijk niet zonder laptop kunt, zat er niet anders op dan om te keren en da laptop te gaan halen. Gelukkig was Ewout zo aardig om ons tegemoet te rijden zodat de vertraging niet al teveel was. Maar ja je kunt je toch makkelijk verkijken op hoelang het duurt om van west Zwitserland naar Davos in het oosten te rijden. Inclusief de vertraging hebben we daar toch ook weer 6 uur over gedaan.

op de foto in de Hoogtelijn !

Ik sta met m'n foto in de Hoogtelijn ! Voor Nederlandse klimmers bekend als het tijdschrift van de NKBV (de bergsport vereniging). Er staat een reportage in over de cursus EHBBO (EHBO in de bergen) die ik afgelopen zomer bij Air Zermatt heb gevolgd. Bij dat artikel staan 2 foto's waarop ik duidelijk afgebeeld in actie te zien ben. Toch leuk :-)...

(klik op de foto's voor een leesbare versie)

Over die cursus had ik al eerder geschreven, maar nogmaals de tip aan geïnteresseerden: schrijf je in voor de volgende editie als je meer wilt weten over EHBO in de bergen. Dit jaar vinden ze plaats op op 12 t/m 14 juni en 19 t/m 21 juni 2009.

Leren ijsklimmen

Ijsklimmen, alweer een nieuwe hobby in bergsportland. In de week van 15 februari was ik in het Oostenrijkse Praxmar/Gries im Sellrain (vlak bij Innsbruck) om daar te leren klimmen in bevroren watervallen. Door mijn ervaring met rotsklimmen en omdat ik natuurlijk vaker met stijgijzers in (gletsjer) ijs loop, ging het best aardig al zeg ik het zelf. Dat maakt zo’n cursus dan toch een stuk leuker dan wanneer je er een beetje achteraan hobbelt. Zoals gezegd wordt ijsklimmen in bevroren watervallen gedaan dus sta je wel constant in de schaduw van noordhellingen (lekkerder zou een zonnetje zijn maar dan zou het ijs natuurlijk weer ontdooien) . Bovendien sijpelt er hier en daar toch nog water langs het ijs dus je wordt ook nog eens nat. Lekker warm is dus anders, maar het is wel leuk om met 2 scherpe ijsbijlen in het ijs te hakken en zelf te bepalen waar je wilt klimmen. Bij rots klimmen wordt je route meer bepaald door de structuur van de steen, hier kun je in principe bijna overal je bij in zetten – nou ja bijna overal, soms komt het ijs hard naar beneden als je op de verkeerde plek slaat. En die kou, ach ja met 3 paar handschoenen een goede muts en een heerlijk warme donsjas (gekregen van mijn collega’s bij mijn vertrek) valt dat ook nog wel mee… De groep bestond uit 8 deelnemers en 2 Oostenrijkse gidsen Werner en Robert. Ook nu was het weer interessant om zulke verschillenden mensen te ontmoeten door een gezamenlijke hobby. De cursus was lekker relaxt en de sfeer in de groep goed. Al met al erg leuk en zeker voor herhaling vatbaar (wat meteen een week laten in de praktijk gebracht zou worden…)