Cursus Bergredding in de winter

Na de Simplon pas stond Zermatt op de agenda om er een cursus bergredding in de winter te volgen. Net als in de zomer werd de cursus gehouden bij Air Zermatt en georganiseerd door Menno Boermans. Deze keer geen lotus slachtoffers (die zouden de kou op de gletsjer niet overleven…) maar wel weer een gemotiveerde groep van 12 mannen en vrouwen en een mooie heli-vlucht naar de Testa Grigia hut op ruim 3500m inclusief overnachting aldaar. Na de introductie, invoering in helicopter handling en de vlucht naar de hut, hebben we de eerste dag veel geoefend met spletenredding. Kameradenredding en zelfredding (Prusiks zijn definitief uit mini-traction is in: zoals Bruno Jelk zegt: “…ich habe noch nie erlebt dass sich einer mit Prusik selbst gerettet hat…”) werden uitgelegd en geoefend. Een demonstratie van de georganiseerde redding zoals die door Air Zermatt wordt gedaan, hield in dat we aan de Dreibein (nog zo’n uitvinding van de heer Jelk) in een bijzonde nauwe spleet werden getakeld en er weer uit werden gehaald. Aan het einde van de dag werd uitgelegd hoe een sneeuwhol te graven (dat maakte het kind in me los J). Uiteindelijk is alleen Maarten zo stoer geweest om er ook echt in te gaan slapen (RSPCT!). Na een stuk theorie over medische zaken m.b.t. onderkoeling, kregen we een heerlijk maal voorgezet. Dat was eens wat anders dan normale hutten-kost. Zoals het hoort in Italië, kregen we eerst antipasti dan 2 soorten pasta en vervolgens het hoofdgerecht en een toetje. Na meer theorie, werd de avond lang na de officiële Hüttenruhe afgesloten met een fles Genepy van het huis….
Het programma van de tweede dag werd door het slechte weer enigszins door elkaar gegooid, maar door eens strakke improvisatie actie van Menno en Bruno weer snel op de rit gezet. In plaats van op de berg te oefenen, mochten we na de theoretische introductie, afdalen door een volledig verlaten skigebied wat geteisterd werd door een sneeuwstorm. Vrijwel beneden was er ondertussen al een oefenveld ingericht waar we de dag vooral hebben geoefend in zoeken naar lawine slachtoffers. Ook hierbij was het een combinatie zelf oefenen, kameraden redding, georganiseerde redding en eerste hulp na berging. Nieuw voor mij was dat het Recco systeem dat toch een tijd lang werd afgedaan als alleen maar nuttig om het lichaam te bergen, zover is doorontwikkelt dat het zoekapparaat tegenwoordig eenvoudig gedragen kan worden. Wij mochten er ook mee oefenen en dat ging wonderbaarlijk eenvoudig. Naast een oefening met LVS (pieps) zoeken, kwam er ook een gids met lawinehond langs om te demonstreren hoe een hond de slachtoffers vindt. Naast twee begraven mensen vond de hond ook een rugzak die onder de sneeuw lag (helemaal nieuw en zonder eten of iets dergelijk erin…). De kloptest om het sneeuwdek te analyseren, individueel en met een groep sonderen en het gecoördineerd uitgraven van een slachtoffer werden ook gedemonstreerd en geoefend. Al met al een vol, leuk en nuttig weekend met heel veel nieuws van de top-experts op het gebied van bergredding, een deel opfrissing van bekende materie en een hoop gezelligheid. Het was de tijd en het geld weer waard! zie voor een filmpje http://www.youtube.com/watch?v=bni5_-BYRAA

Na de afsluiting met diploma uitreiking, gingen de meesten huiswaarts. Voor mij was het echter nog niet helemaal afgelopen. Nadat ik met Menno en maarten nog een pizza bij Grampies had gegeten zouden we naar Grächen rijden waar ik bij Menno mocht logeren. Bij mijn auto in Täsch aangekomen, bleek die ondanks nieuwe winterbanden niet van z’n plek te branden te zijn. Ik had ‘m blijkbaar op een ijsplaat geparkeerd en omdat ik de achterkant tegen een sneeuwhoop had gezet (ja dat is wel handig… tegen inbrekers!!!), kon ik ook niet heen en weer bewegen om er sneeuwkettingen onder te leggen. Duwen, trekken met een andere auto, alles was tevergeefs…. Die avond hebben we het maar opgegeven en ben ik in Menno’s 4x4 (toch handig in de bergen) meegereden. Vanochtend weer van alles geprobeerd: het ijs met schep en pickel weghakken, zand eronder, antivries erop… niets hielp. Geen centimeter wilde de wagen van z’n plek. Uiteindelijk maar aan de dichtstbijzijnde garage gevraagd om me een halve meter naar voren te trekken. Toen dat eenmaal was gelukt, reed de auto zonder enige moeite de steile en gladde afrit van de parkeer plaats op (dat was toch weer geruststellend…). De garage mocht voor de halve meter overigens 86,- CHF incasseren…. Niet slecht voor 2 minuten werk.Toen ik eenmaal kon rijden ben ik richting Chamonix vertrokken. De auto reed op z’n gemakje de zwaar besneeuwde cols de la Forclaz en Montets over waarbij we minstens 4 auto’s passeerden die zelf niet verder konden en net zoals ik eerder met sneeuwkettingen zaten te hannesen. Toch een geruststellende gedachte de mijn auto toch doet waar hij voor bedoeld is.