eerste heli vlucht van het seizoen

vorige week donderdag heb ik samen met Michiel en een groep Belgische ski-instructeurs voor het eerst het luchtruim gekozen in een heli van de Bohag. De eerste helivlucht van het seizoen als tailguide voor heliskieurope was een feit. Die ochtend moest het gebeuren omdat er voor vrijdag slecht weer was voorspeld. Na veel wikken en wegen besloot Michiel dat we eerst over de afdaalroute heen zouden vliegen om te kijken hoe alles er bij lag. Gelukkig zag het er allemaal goed uit, relatief weining windverblazen sneeuw en geen spontane lawines deden de verwachtingen stijgen. Eenmaal geland kwam dan ook een Go van Michiel en de heli kon terug om het tweede deel van de groep op te halen. In totaal 6 erg goede skiers en skisters van Sporty uit België stonden met Michiel en mij vol verwachting boven op de Sustenhorn. De eerste meters over de relatief kale top gingen nog wat onwenning maar al snel was de eerste poeder gevonden en begonnen we de vreugde-kreeten van de deelnemers te horen. Omdat de groep zo netjes en gedisciplineerd skiede, was het voor Michiel en mij relatief makkelijk om ze leuk en veilig de hellingen af te begeleiden. En de poeder hield maar niet op, welliswaar geen champagne-lichte poeder maar heerlijk genoeg om bij iedereen een extra breede glimlach op het gezicht te toveren. Doordat het weer in tegenstelling tot de verwachting in de ochtend steeds beter werd, konden we nog een tweede drop doen. Andere drops waren niet mogelijk vanwege het relatief grote lawinegevaar, dus werd het weer de Sustenhorn. Maar omdat wij de hele dag de enigen op de hele berg waren, was dat geen enkel probleem en was het feest de tweede keer misschien zelfs nog groter dan bij de eerste run. De meesten in de groep waren na de 2de run toch wel redelijk moe (niet gek nadat je binnen 24 uur uit België op 3300m wordt gedropt...) maar zeker ook voldaan.

Op vrijdag was er freeride gepland. Helaas was het weer een stuk slechter dan de dag ervoor en waren de mogelijkheden beperkt. Vluchtend voor het het relatief warme, natte weer uit het westen ging het naar Engelberg. De sneeuw was er nog goed maar helaas waren de mogelijkheden ook hier beperkt. De gletsjer-afdaling van Titlis zag er zo wind-verwaaid uit dat je er geen zin van kreeg, dat zou naar beneden stuiteren worden over de windharsch. Daarom maar voorzichtig naar de bekendste freeride afdaling van Engelberg, de "Laub" gaan kijken. De enorme, bijna 1200m hoge noord-afdaling lag onder ons en het zag er niet eens zo slecht uit. Nadat Michiel en ik de groep in 2 hadden gedeeld, ging het door lekkere sneeuw naar beneden. De Laub is toch elke keer weer een belevenis 1 enorme helling die je in een keer van boven naar beneden kunt zien en helemaal door kunt skien. Na wat kleinere andere afdalingen en een lekkere lunch hebben we de Laub nog een tweede keer gedaan.Ter afsluiting ben ik nog met 3 deelnemers een paar pistes afgeknald waar zij hun instructeurs vaardigheden nog eens goed konden laten zien. Het waren twee fantastische dagen en ik hoop nog vaak als tailguide met zo'n groep mee te kunnen.