Wandelen, klimmen en weer wandelen

Wandelen in de bergen, daar had ik de laatste jaren natuurlijk geen tijd meer voor omdat ik al mijn tijd skiend of klimmend doorbracht en wandelen -wat lager in de rangorde- het moest afleggen. Maar de laatste weken heb ik dat ruimschoots ingehaald door, vooral in Wallis, een paar erg mooie tochten te maken. Het heerlijke aan "gewoon" bergwandelen is dat je eens niet aan allerhande technieken en materialen moet denken om het veilig te doen. Gewoon heerlijk wandelend genieten van de fantastische uitzichten, de mooie bloemen en planten en de onverwachte ontmoetingen met de beesten (steenbokken, gemsen, marmotten, eekhoorns, slangen en zelfs een enkele yak). Na wat mooie dagtochten bij Grächen, Saas Fee en Visperterminen) ben ik vorige week nog gaan klimmen met Michiel bij de brug in Fribourg (wegens dreigende regen) en in Gastlosen (nog steeds moeilijk maar langzaam begin ik te wennen aan die klimstijl...). Toen ik daarmee klaar was had ik bedacht een meerdaagse wandeltocht met tent etc. te gaan maken. 8 resp 7 jaar geleden (ja we worden oud...) heb ik de Tour de Mont Blanc en Tour de Matterhorn gelopen en een van die wilde ik weer doen. Omdat ik geen zin had in Fransen (what's new...) viel de keuze op de eerste 4 etappes van de Matterhorn ronde, startend in Zermatt. Na twee dagen door de steile sneeuwvelden te hebben gestampt en snelstromende beek(jes)en te hebben doorkruist vond ik het wel welletjes met het afzien. Wandelen hoort immers relaxed te zijn zoals ik eerder schreef, en dit leek meer op alpinisme waar ik in mijn eentje niet echt zin in had. De vele sneeuw van het afgelopen seizoen die mij in de winter nog zoveel plezier had gegevens speelde mij nu parten. Maar niet getreurd, ook wandelingen onder de 2000m grens kunnen mooi zijn. Daarom ben ik via het dal weer naar Zermatt gelopen alwaar ik mijn verjaardag heb gevierd met Menno en een paar belgen.